Concept postjes bedoel ik.
Ik denk dat ik ze maar eens achter elkaar ga plakken, met hier en daar wat aanpassingen..Dan is iedereen weer bij in het verhaal van ons ![]()
Foto’s heb ik ook gemaakt.. eens zien wat ik hier kan zetten en wat ik achter het wachtwoord zet, maar ook daar is over heen te komen. Even mailen en ik geef hem door
(ben zo makkelijk)
Als het maar niet meer glad wordt. Nadat ik in het begin van de gladheid gevallen ben, met mijn fiets en het stuur tegen mijn gezicht had gekregen, ben ik echt een watje op de fiets. Het helpt ook niet dat de aanhangfiets erachter zit en ik dus bij elkaar best een hele hoop gewicht moet recht houden en het fietspad van ons uit heel slecht begaanbaar was (de andere kant op rijden veel meer mensen). ‘s Morgens bracht Lief ze dus met de auto naar school en ‘s middags haalde ik ze op. Dan kon ik tenminste zien waar ik moest uitkijken. Inmiddels fietsen Zonnetje en ik weer zelf. Maantje zit nog fijn achterop. We gaan na de meivakantie eens kijken of hij de aanhangfiets opkan.
Verder gaat het hier allemaal rap door. Met 3 kinderen is de week ook zo voorbij, zeker nu ze alle 3 ook hun eigen sporten krijgen.
Elf zit op waterpolo (alsof iemand hier dat nog niet weet), Zonnetje danst sinds een maandje, en Maantje voelt zich op donderdag heel stoer als hij tussen de groten in witte pakken mag lopen en zijn Teakwando kunsten mag oefenen. En jullie snappen allemaal wel wie de hoofdverantwoordelijke is dat iedereen op tijd bij al die activiteiten aanwezig is. Er wordt een hoop gefietst tegenwoordig. Ook leuk is dat al die nieuwe dingen, ook nieuwe kleding vragen bij de kinderen en dat (zwembroeken zijn toch een beperkt gebied zeg maar) ik nu los kan gaan op de danskleding van Zonnetje. Teakwando heeft immers ook een vaste outfit. Toch jammer hihi.
Ik zelf heb een tijd geworsteld met tijd voor mezelf en inmiddels lijk ik daar wel een mooi ritme in gevonden te hebben. Het huishouden gebeurd, kindjes komen overal op tijd, ik lijk tijd te hebben voor vriendinnen/vrienden, en nog hou ik tijd over.. pure me-time!
Dus er beginnen weer popjes uit mijn handen te rollen. Was afgelopen week de naaimachine voor school aan het rammelen.
Nu met de vakantie in het vooruit zicht, heb ik ook weer wat dingen op het lijstje staan. De seizoenstafel wil graag wat updates. De pakjes heb ik al liggen, dus het is alleen nog maar in elkaar zetten. En daar hoop ik dan de komende dagen tijd voor te hebben. Maar ik wil ook nog het fotoboek afmaken. Dat zal eindelijk tijd worden. Foto’s van 2010. Ons eerste jaar samen.
Nu na 2 jaar begint er dus eindelijk weer tijd te komen. Hoewel ik dit eerder gezegd heb, voel ik dat dit anders is. Er komt meer ruimte. Alle 3 zijn ze lekker op de rails, leren we elkaar door en door kennen en voelen de kinderen zich hier thuis.. durven ruzie te maken, nee te zeggen en zich te gedragen als echte kinderen met spelen, fantasie en heel veel lol. Wij maken ons nog wel zorgen hoor. Zeker als we bepaalde dingen van ze horen, of gedrag zien. Maar het lijkt inmiddels er wel sterk op dat wij dat zorgen maken van hun overgenomen hebben. Zij hoeven dat niet meer te doen, zij kunnen gewoon doen wat kinderen moeten doen. Namelijk kind zijn.
Zonnetje zegt het steeds vaker, “ik wil niet meer verhuizen. Ik wil wel bij papa en mama op visite gaan, maar dit is mijn thuis.”
Eigenlijk wilde ik meer schrijven, maar voor nu is het goed, mijn vingers leiden mij naar dit einde van deze post..
Ze zijn thuis..